Yesterday was a sad day

1Ik doe zo mn best om mijn tuintje te onderhouden. Elke week kruip ik op mn knieën door het gazon, op zoek naar onkruid dat ik dan harteloos met mn mesje uit de grond peuter. Ik vermorzel elke slak die aan mijn bloemetjes durft knagen, ik rij wekelijks mn gras kort, waarna ik het 3x per jaar nog verticuteer, ik deins niet terug van onkruidbestrijders, slakken –of mierengif, ik bemest om de 2 à 3 maanden mijn planten en heb in maart een stuk of 100 bloembollen gepland. Kortom; mijn tuin, mijn leven. Ofzoiets.

Toch heeft iedereen een mooiere tuin dan mij en hoeven ze daar amper iets voor te doen. Hoe hard ik ook probeer; zelfs een buxus, frambozenstruik, rucola en munt willen bij mij niet overleven (voor de niet-zo-groene-vingers citeer ik even: “Niks is zo gemakkelijk als een frambozenstruik, die dingen groeien als onkruid. Hetzelfde geldt voor rucola en zéker voor munt.”)

Nuja, om een lang verhaar kort te maken. Een aantal maanden geleden kwamen enkele bloembollen uit. Kleine groene kopjes werden lange groene stengels, en op deze lange stengels verschenen enkele dagen geleden héél mooie roze gladiolen. Maandenlang had ik deze groene stengels met liefde verzorgd en mijn vreugde was dan ook immens wanneer de bloemen eindelijk verschenen. Ik was in de wolken.

Tot gisteren een storm over ons landje trok. Eerst was ik blij, want tuinlover als ik ben “oh, die regen is goed voor mn gras”. Maar niets bleek minder waar, want toen ook de wind begon op te zetten, kraakten al mn mooie gladiolen af en lagen mn bloemen te rotten in’t gras.

-ween-

Ik heb ze dan maar opgeraapt en verzameld in een vaas. Zodat de bloemen kunnen verder schitteren op tafel, maar ik had ze liever nog wat langer in mn tuin laten staan.

-ween-

Mijn gladiolen in hun vaas – snif.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *