Hé, het is oké … of niet?

Hé, het is oké … of niet?

Stress en frustratie op ’t werk in combinatie met zogenaamde winterblues en hangerige kinderen, maakt dat het niet altijd even gezellig is in huis. De kans is groot dat het laatstgenoemde een logisch gevolg is van ’t voorgaande, maar feit is dat het huilen me tegenwoordig nader staat dan ’t lachen. Ik voel me zowel mentaal als fysiek geradbraakt, en dat terwijl er niet meteen een aantoonbare reden is.

Dat ’t moederschap niet altijd peis en vree is, moet ik u niet vertellen. Al ben ik ervan overtuigd dat de moeilijkste jaren ondertussen achter ons liggen. Mijn nachten tellen gemiddeld 8u slaap en mijn kinderen hebben zonder kleerscheuren de heerlijke leeftijd van 4 en 5 jaar bereikt. Kortom, ik zou niet mogen klagen. Dat’k zwaardere waters doorzwommen heb, denk ik dan.

Mijn frustraties situeren zich helemaal niet binnen ’t gezin en toch zijn zij de grote dupe. Terwijl ik doorgaans geniet van de gezellige drukte in huis, irriteert het me nu. Ik walg van mezelf wanneer ik mijn zoon afsnauw omdat hij te veel en te luid praat. De dochter haar boeiende waarom-vragen beantwoord ik dan weer met een zuchtende “nu-even-niet”. Dat mama een momentje voor zichzelf nodig heeft, vertaalt zich momenteel in een kort maar krachtige “Laat mij gerust!”.

Mijn kinderen kunnen heus wel tegen een stootje en ik ben helemaal niet van mening dat we altijd als BFF’s door ’t leven moeten gaan, maar ’k voel dat de sfeer in huis lijdt onder m’n zeurende gedrag. Een kwaaie moeder is voor niemand leuk, toch?

Waarom ik dit deel? Zie het als een soort zelfreflectie. Naarmate ik deze tekst typ, besef ik dat er iets moet veranderen. Dat’k mijn miserie niet mag meenemen naar (laat staan uitwerken op) mijn luidruchtig en aandachtsvretend gezin. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, maargoed. ‘K zou content moeten zijn met mijn vrolijke bende. Ik mag mijn twee pollekes kussen, en moet daar vaker bij moet stilstaan.

Versta me niet verkeerd, ’t is moeilijk moeder te zijn in deze tijden. Terwijl de ene scandeert dat kinderen kleine fuckers zijn, repliceert de ander vanop haar roze wolk dat’t een schande is dat we ’t moederschap als ellendig durven bestempelen. De waarheid situeert zich ergens tussenin. ’T is niet vreemd dat er in de beste gezinnen al eens geroepen en gevloekt wordt, maar ik zie het liever als een uitzondering op de regel.

Trop is te veel, en ‘k ga mij herpakken. Vanaf nu.


5 Comments

  1. Het valt ook echt niet altijd mee om moeder te zijn anno 2018. Je moet gewoon wel heel erg veel. Weet je al wat je gaat doen om uit je dip te komen? Kan het zijn dat er structureel iets moet veranderen?

  2. Heel erg herkenbaar! De laatste tijd ben ik precies meer moe dan anders en mijn tweejarige dochter is ’s avonds moeilijk in haar bed te krijgen waardoor ik precies niet genoeg zonder-kindjes-tijd heb om mij terug te kunnen opladen. Ik betrap mezelf er ook op de laatste tijd al eens “laat mij gerust” te zeggen of te snel boos te worden om iets dat eigenlijk helemaal niet zo erg is. Ik las een paar dagen terug een quote die hierop neerkwam: je kinderen hebben in hun minst leuke/aangename momenten het meest nood aan liefde. Dus probeer ik nu mijn eigen frustraties opzij te zetten en wat milder te zijn als zij wat minder tof doen. Moeilijk, maar alle kleine beetjes helpen zeker? 🙂

    • Dit was het:
      Respond to your children with love in
      their worst moments
      their broken moments
      their angry moments
      their selfish moments
      their lonely moments
      their frustrated moments
      their inconvenient moments
      because it is in their most
      unloveble human moments
      that they most need to feel loved

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.